رکاب زدن تا تجریش
عباس کیارستمی یک جملهای دارد که میگوید هر وقت نمیدانی باید چه کار کنی و وامیمانی و حیران و ویلان میشوی، حرکت کن. به یک سمتی حرکت کن. فقط حرکت کن. برای من چالشهای حالا سالانهی سهیل مصداق این جملهی عباس کیارستمی شده است. در روزگاری که صبحمان را با خواندن اخباری شروع میکنیم که نمیدانیم قرار است چه بلایی تا آخر روز به سرمان بیاورند و قیمت اجناس ساعتی در حال تغییر است و ادبار و بیچارگی، حس غالب در مورد آینده است، رخوت و بیحالی و بیانگیزگی شاید اولیهترین واکنش باشد. هر کسی در لاک خودش است و سعی میکند آبباریکهی ادامهی حیاتش را بچسبد. صحبت از گسترش و بهبود نیست. اما واکنش درست در پاسخ به چنین شرایطی که چه کنم چه کنم از سروروی هر آدمی…
