مدرسه لی کوآن یو - پیمان حقیقت‌طلب

۱۳اردیبهشت ۱۴۰۴ by پیمان

انتخابات مجلس سنگاپور

شنبه انتخابات مجلس سنگاپور بود. چند ماه بود که روزنامه‌ی رسمی‌شان (استریت‌تایمز) دائما در مورد این انتخابات خبر و محتوا کار می‌کرد. بارها و بارها نقشه‌ی محله‌های مختلف سنگاپور و تعداد سهمیه‌شان در مجلس سنگاپور را به شکل‌های مختلف کار کرده بودند. توی دوچرخه‌سواری‌های هفته‌های اخیر می‌دیدم که عکس‌ها و پوسترهای نامزدهای مجلس به در و دیوار است. بیشترین فعالیت را لورنس وونگ داشت به نظرم: نخست‌وزیرشان. این اولین انتخابات مجلس در ایام نخست‌وزیری لورنس وونگ است. لورنس وونگ متولد ۱۹۷۲ است (یعنی یک ۶ سالی از پدر من جوان‌تر) و دقیقا حالا یک سال می‌شود که نخست‌وزیر سنگاپور شده. نخست‌وزیر سنگاپور یک جورهایی حکم رهبری کشور را دارد. یک سنتی دارند این سنگاپوری‌ها و آن این است که رهبران پیر خودشان به خواست خود کنار می‌روند و جایگزین انتخاب…

۳۰بهمن ۱۴۰۳ by پیمان

سیاست تعیین حداقل دستمزد در سنگاپور

از روزهای سنگاپور, سیستم‌های اقتصادی اجتماعی

امروز سر کلاس مبانی اقتصاد بحث بازار کار بود. یکی از بحث‌های شیرین بازار کار بحث تعیین حداقل دستمزد هستش. سیاست سنگاپور در این مورد جالب بود: سنگاپور برای خود سنگاپوری‌ها هیچ حداقل دستمزدی را تعیین نمی‌کند و کارفرماها هر چه‌قدر که دل‌شان بخواهد می‌توانند به کارمند سنگاپوری حقوق بدهند. اما برای مهاجران حداقل دستمزد وجود دارد. برای مهاجرانی که به عنوان نیروی کار مهاجر ویزای اقامت در سنگاپور را دریافت کرده‌اند حداقل دستمزد ۵۶۰۰ دلار است. این حداقل بر اساس سن بالا می‌رود. مثلا من که ۳۵ سالم است اگر به عنوان نیروی کار ماهر استخدام شوم کارفرمای سنگاپوری باید حداقل ماهی ۸۰۰۰ دلار به من حقوق بدهد. این حداقل حقوق در مورد نیروی کار با مهارت متوسط از ۳۱۵۰ دلار شروع می‌شود. (اطلاعات بیشتر در این‌جا) برای کارگران…

۲۴بهمن ۱۴۰۳ by پیمان

فیلیپین و توسعه‌ی اقتصادی پایدار

از روزهای سنگاپور

دیروز آقای آرسینو بالساکان دبیر سازمان ملی توسعه‌ی اقتصادی فیلیپین آمده بود دانشگاه تا داستان رشد اقتصادی مداوم فیلیپینی از ۲۰۱۰ را برای‌مان تعریف کند. فیلیپین از ۲۰۱۰ به بعد (به استثنای سال کرونا) به طور پیوسته رشد اقتصادی بین ۶ تا ۸ درصد را تجربه کرده‌ است. بچه‌های فیلیپینی هم‌رشته‌ای با بقیه‌ خیلی متفاوتند. اولین تفاوت چشم‌گیر سطح انگلیسی حرف‌زدن‌شان است. دو تا هم‌کلاسی آمریکایی هم داریم. به جرئت می‌توانم بگویم که اکثر بچه‌های فیلیپینی از نظر انگلیسی حرف زدن حتی از بچه‌های آمریکایی‌ها هم یک سر و گردن بالاترند. توی کلاس‌ها هم به واسطه‌ی انگلیسی روانی که صحبت می‌کنند معمولا همیشه فعالند و خیلی حضورشان پررنگ است. من یک خاطره‌ی بد هم ازشان دارم. ترم پیش ایمیل زدند که منابع مالی‌مان اجازه‌ می‌دهد تا یک گروه دانشجویی دیگر…

۱۶بهمن ۱۴۰۳ by پیمان

سال نوی چینی‌ها

از روزهای سنگاپور

هفته‌ی پیش سال نوی چینی‌ها بود. بین اعیادی که تا به الان دیده‌ام که سنگاپوری‌ها جشن می‌گیرند (روز ملی سنگاپور، دیپاوالی و کریسمس) جشن سال نوی چینی با شکوه بیشتری برگزار شده. دیپاوالی هم تعطیل رسمی بود (عید هندی‌تبارهای سنگاپور است). اما سال نوی چینی دو روز تعطیل بود. تو خیابان‌ها هم جا به جا می‌دیدی که نشانه‌ای از سال نوی چینی وجود دارد. طبیعتا وقتی ۷۰ درصد جمعیت چینی‌تبار باشند این طوری می‌شود. اما من باز هم تاکید می‌کنم که سنگاپوری‌ها انگلیسی‌های چینی‌یا چینی‌های انگلیسی‌اند و خیلی با خود چینی‌ها متفاوتند. امسال سال مار است و خیلی از دکورهای مغازه‌ها و خیابان‌ها هم بر اساس سال مار چیده شده است. من خودم متولد سال مار هستم. این هم طالع‌بینی چینی متولدین سال مار: Anyone born in the Year of…

۰۱دی ۱۴۰۳ by پیمان

شایسته‌سالاری سنگاپوری‌ها

سپهرداد, از روزهای سنگاپور

یکی از چیزهایی که سنگاپوری‌ها به خصوص حکومت‌شان به آن خیلی می‌بالند شایسته‌سالاری است (ترجمه‌ی مریتوکراسی می‌شود شایسته‌سالاری دیگر؟). این‌که اگر کسی عرضه‌اش را داشته باشد حتما بالا می‌رود و ما توی کارهای‌مان به آدم‌های باعرضه نیاز داریم و این‌که آدم‌های باعرضه را در حاشیه نگه نمی‌داریم. کیشور محبوبانی توی کتاب زندگی‌نامه‌اش (زیستن در قرن آسیایی) هم داستان موفقیت حکومت سنگاپور در حرکت از یک کشور جهان سومی به کشور جهان اولی را در سه حرف تعریف می‌کند: MPH. M یعنی Meritocracy (شایسته‌سالاری)، P یعنی Pragmatism (عملگرایی) و H یعنی Honesty (صداقت) و مبارزه با فساد و دروغگویی در حاکمیت. من ویژگی شایسته‌سالاری را همان روزهای اول ترم تجربه کردم. امسال بیستمین سالگرد تاسیس مدرسه‌ی لی کوآن یو بود. به همین مناسبت جشن بزرگی در هتل شانگری‌لا برگزار کرده بودند.…

۱۰آذر ۱۴۰۳ by پیمان

۱۰۰ روز در سنگاپور

از روزهای سنگاپور

امروز آخرین کلاس این ترم هم برگزار شد و تمام. حالا فقط امتحان‌ها باقی مانده‌اند و سفر تایلند و البته که تازه اول مسیر است. آخرین درس، مبانی مدیریت دولتی بود. دوست نداشتم این درس را. استادش خوب و مهربان بود. یک بانوی جوان کره‌ای که روز آخری هم برای این‌که به‌مان خوش بگذرد کیک و بیسکوییت توی کلاس پخش کرد. اما خب، زیادی تئوری بود این درس و انتظارم را برآورده نکرد. البته که خوش گذشت. روز آخری ارائه داشتیم. ویسنته بدجور دست‌مان را توی گردو گذاشته بود. خودش توی شیلی یک ان جی او در مورد آموزش بچه‌ها داشت. گفت هی بچه‌ها بیایید در مورد سیستم آموزش سنگاپور و مدیریت دولتی آن ارائه بدهیم. ما هم گفتیم باشد و گفتیم متخصص این کار است و راحت پیش می‌رویم.…

۰۵آذر ۱۴۰۳ by پیمان

روزهای آخر ترم در کالج گرین

سپهرداد, از روزهای سنگاپور

خب این روزها همه توی کالج گرین مشغول خرخوانی امتحان‌های هفته‌ی بعد هستند. چند نفری هم که کشورهای‌شان نزدیک است (اندونزیایی‌ها، مالزیایی‌ها، بعضی فیلیپینی‌ها و...) اول هفته رفتند خانه‌شان تا هفته‌ی بعد برای امتحان‌ها برگردند. این را از خلوتی زمین بدمینتون و تنیس روبه‌روی اتاقم می‌فهمم. هفته‌های پیش هر روز دم غروب تا ساعت ۱۰-۱۱ شب ملت مشغول بازی می‌شدند. راکت و توپ در اختیار است. می‌رویم به نگهبانی می‌گوییم و او اسم‌مان را یادداشت می‌کند و توپ و راکت می‌دهد. اما این روزها دیگر کسی بدمینتون بازی نمی‌کند. من و کاشف هم دیگر کمتر می‌رویم بوتانیک گاردن برای دویدن و پیاده‌روی دم غروب. یک زمانی هر روز می‌رفتیم حداقل ۴۵ دقیقه توی بوتانیک گاردنز می‌دویدیم. هر دوی‌مان خوب لاغر شده بودیم. من حتی ران‌هایم که به خاطر دوچرخه‌سواری پیوسته…

۰۸آبان ۱۴۰۳ by پیمان

بازی کشورهای آسیای جنوب شرقی بین چین و آمریکا

از روزهای سنگاپور

صبح شنبه خواب و بیدار بودم که صدای پیام‌های تلگرام دینگ دینگ پشت سر هم من را بیدار کرد. صدای زنگ موبایل نبود. کورمال کورمال موبایلم را جستم و از خواندن خبر حمله‌ی اسرائیل به ایران حالم بد شد. به تهران و غرب تهران حمله کرده بود. همان موقع به خانواده زنگ زدم. خواب بودند انگار. چند دقیقه بعد خودشان زنگ زدند. از صدای انفجارها بیدار شده بودند. خواهرم اول از همه به من پیام داد. بعد بابا و مامان. حرف زدیم و حسی از پریشانی تمام وجود را در برگرفت. این حس پریشانی تا عصرش با من همراه بود. تقریبا می‌توانم بگویم مهمانی ناهار دور هم جمع شدن فارغ‌التحصیل‌های پردیس بوکیت تیمای دانشگاه ملی سنگاپور را بهم زهرمار کرد. دانشگاه ملی سنگاپور ۱۲۰ سال عمر دارد. هر سال فارغ‌التحصیل‌های…

۰۴آبان ۱۴۰۳ by پیمان

شب فرهنگی مدرسه‌ی لی کوآن یو

از روزهای سنگاپور

از دو هفته‌ی قبلش به‌مان ایمیل داده بودند که اگر می‌خواهید توی شب فرهنگی مدرسه، غرفه‌ی کشور خودتان را داشته باشید به ما بگویید. حالم گرفته بود و به ایمیل جواب نداده بودم. همکاران سابق کم‌کاری زیاد داشتند و وقتی هم من با ۸۵۰۰ کیلومتر فاصله نشست را جلو برده بودم شروع کرده بودند به بدگویی در مورد من که چرا فلان چرا بهمان. خیلی برخورد تاثیرگذاری داشتند با من و حالم از هر گونه همکاری برای ایران به هم خورده بود. خبرهای ایران هم که پی در پی نومیدکننده. رمقی نداشتم که پرچم ایران را بالا ببرم. وقتش را هم نداشتم. دست تنها بودم و اصلا و ابدا نمی‌رسیدم. می‌دیدم که بقیه‌ی کشورها توی هفته‌ی آخر دارند خودشان را اماده می‌کنند و تمرین می‌کنند. حافظ و فائز برداشته بودند…

۰۶مهر ۱۴۰۳ by پیمان

قزاقستان و سنگاپور

از روزهای سنگاپور, سپهرداد

امروز سفیر قزاقستان آمده بود مدرسه‌ی لی کوآن یو سخنرانی. موضوع سخنرانی موقعیت قزاقستان در راه‌های چندگانه و ارتباط با سنگاپور بود. ما دو هم‌کلاسی اهل قزاقستان داریم. یکی‌شان اسمش کامیلیا است. اولین بار که دیدمش یاد نقاشی‌های دوران صفویه از زنان زیبارو افتادم. خود نقاشی عالی‌قاپو بود. آن‌جا هر چه توی مغزم گشتم دیدم چه‌قدر از قزاقستان کم می‌دانم. امروز همین‌جوری برای این‌که نسبت به قزاقستان یک حس پیدا کنم رفتم. چند دقیقه قبل از نشست کمی از ویکی‌پدیا در مورد قزاقستان خواندم. مثلا این‌که جمعیتش ۲۰ میلیون نفر است و یکی از بزرگ‌ترین‌ کشورهای دنیا است (از نظر وسعت نهمین کشور). بزرگ‌ترین شهرش آلماتی فقط ۱.۸ میلیون نفر جمعیت دارد و اصلا کشور شلوغی نیست. درآمد سرانه‌ی مردمش هم خیلی بالا بود. خیلی بالاتر از ایرانی‌ها. از قبل…

اسفند ۱۴۰۴
ش	ی	د	س	چ	پ	ج
« بهمن
						1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13	14	15
16	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29

برچسب: مدرسه لی کوآن یو