دسته: از روزهای سنگاپور

بلال از هم‌مدرسه‌ای‌هاست. دانشجوی رشته‌ی MPA است. توی پلیس پاکستان کار می‌کند. بعد از شروع جنگ ایران و اسرائیل- آمریکا برداشته یک داشبورد ایجاد کرده و داده‌های مختلف از منابع گوناگون در مورد جنگ ایران و اسرائيل-آمریکا را جمع کرده. داده‌ها را از منابع مختلف جمع می‌کند، اگر دو سه تا منبع مختلف تاکیده کرده باشند آن را قطعی به شمار می‌آورد. بعضی داده‌ها را هم برآورد می‌کند. داشبوردش را به کمک claude ایجاد کرده: https://sulehri.com/war-dashboard/new.html برای من این کارش سه تا نکته داشت: ۱. تنها کشوری که در آن داده‌های خام به شکل قابل فرآوری در دسترس است آمریکا است، بعد از آن هم کشورهای توسعه‌یافته که آن‌ها هم مشکلات خاص خودشان را دارند. مثلا در مورد داده‌های آلمان تو باید حتما زبان آلمانی بلد باشی تا بتوانی به…

نوشته‌ی انگلیسی پایین را چند روز پیش توی لینکدینم نوشتم. به فارسی نوشتنم نمی‌آید. برای خودم این خیلی معنادار است که نمی‌توانم به فارسی چیزی بنویسم. تو بگو فحش و فضیحت و دری وری هم نمی‌توانم. خفه‌قان گرفته‌ام. لحظه به لحظه اخبار جنگ را دنبال می‌کنم و گرفتار احساسات گوناگونم. گاهی خشم، گاهی شرمندگی، گاه حسرت، گاه دلتنگی و سراسر تناقض.  دقیقا برای دو ماه دیگر بلیط برگشت‌مان به ایران را گرفته‌ام. نمی‌دانم که آن موقع هم پروازها به ایران لغو باشند یا نه. به هر کس می‌گویم یک جوری‌اش می‌شود. ماتیوش می‌گوید برای اروپا و شغل و دکترا اپلای کن. اروپا ولکام‌تر از سنگاپور است. بهش می‌گویم شک دارم. هم این است هم نیست. خوب نمی‌گردم. جست‌وجو نمی‌کنم. موقعیت‌ها را اپلای‌نکرده می‌بندم. چند تایی را هم به زور اپلای…

از claude پرسیدم در تاریخ کدام حکومت در عرض دو روز حدود ۳۰۰۰ نفر از شهروندان معترضش را کشته است (claude از چت‌جی‌پی‌تی بهتر کار می‌کند و تصمیم گرفته‌ام بهش کوچ کنم). فقط از حوادث میدان تیان آن من چین نام برد. ازش پرسیدم واکنش دنگ شیواپینگ (رهبر وقت چین) بعد از حوادث چه بود؟ گفت که دنگ علت این کشتار را کامل متوجه غرب و دشمنانش کرد، از عملکرد ارتش در سرکوب و کشتار تقدیر کرد و گفت که در راه حفظ حکومت کمونیستی این کشتار واجب بوده.  یاد موزه‌ای که در آلمان رفته بودم افتادم. همان موزه‌ی راه‌های نرفته که در مورد چرخش‌های تاریخی ملت آلمان در تاریخ معاصرش بود. در مورد شورش مردم آلمان شرقی و فرو ریزاندن دیوار برلین نوشته بود که ماموران پلیس آلمان شرقی…

آخر کلاس، فهمید که حال و حوصله ندارم و دارم به زور خودم را می‌کشانم. اصلا نمی‌دانم چه شد که سرگروه پروژه شدم. بقیه هولم دادند. من هم گفتم باشد. وگرنه دل و دماغش را نداشتم. گفت بیا با هم حرف بزنیم. گفتم همین امروز؟ گفت نه. امروز برنامه‌ام پر است. فردایش ایمیل زدم و گفت پس‌فردا بیا ناهار با هم بخوریم. این‌که من را برای ناهار دعوت کرده بود جالب بود. من دانشجوی دکترایش نبودم. پروژه‌ی خاصی هم باهاش نداشتم. فقط یک درس باهاش دارم. کاری نداریم، مهربانی‌اش بود و ته ذهنم گفتم حتما مهربانی این استاد اروپایی را جایی ثبت کنم و بعدها اگر آدمی شدم در حد اهمیت او، حتما این رفتارش را هی به خودم یادآوری کنم.  یک استاد ایرانی داریم این‌جا، باهاش درس برداشتم. روزهای…